“ಸಮಾನ ಶಿಕ್ಷಣ ಜಾರಿ, ಖಾಸಗಿ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಮೀಸಲಾತಿಗಾಗಿ” ಎಸ್‍ಎಫ್‍ಐ 14 ನೇ ರಾಜ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ

ಸಂಪುಟ: 
11
ಸಂಚಿಕೆ: 
10
Sunday, 26 February 2017

ಸಮಾನ ಶಿಕ್ಷಣ ಜಾರಿ ಮತ್ತು ಖಾಸಗಿ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಮೀಸಲಾತಿ ಇದು ಎಸ್‍ಎಫ್‍ಐನ 14ನೇ ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯಸಮ್ಮೇಳನ ಚರ್ಚಿಸುವ ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯಗಳು. ಕೊಪ್ಪಳ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಗಂಗಾವತಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಬಿಎಸ್ ಕಲ್ಯಾಣ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ಫೆಬ್ರುವರಿ 23 ರಿಂದ 26 ವರೆಗೆ 4 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಈ ಸಮ್ಮೇಳನ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ರಾಜ್ಯದ ವಿವಿಧ ಜಿಲ್ಲೆಗಳು ಹಾಗೂ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಿಂದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಸಮಾನ ಶಿಕ್ಷಣ ಜಾರಿ:

ಭಾರತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಆರಂಭದ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣದ ಸುಧಾರಣೆಗಾಗಿ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ನೀಡಲು ಭಾರತ ಸರಕಾರವು ನೇಮಿಸಿದ್ದ ಕೊಠಾರಿ ಆಯೋಗವೆಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿರುವ ಶಿಕ್ಷಣ ಆಯೋಗವು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣದ ಸ್ಥಿತಿ-ಗತಿಯ ಪರಾಮರ್ಶೆ ನಡೆಸಿತು. ಶಿಕ್ಷಣದ ಗುಣಮಟ್ಟವು ಗಮನಿಸಿದ ಆಯೋಗವು ಅದನ್ನು ಉತ್ತಮ ಪಡಿಸಲು ಹಲವು ಶಿಫಾರಸ್ಸುಗಳನ್ನು ನೀಡಿತು. ಸಮಾನಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣ, ಶಿಕ್ಷಣದ ಸಾರ್ವತ್ರೀಕರಣಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆದ್ಯತೆ, ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ದೇಶದ ಜಿಡಿಪಿಯ ಕನಿಷ್ಟ 6% ಹಣ ನೀಡಿಕೆ, ಬಜೆಟ್‍ನಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ 10% ರಷ್ಟು, ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾgಗಳು 30% ಹಣ ಮೀಸಲಿಡಬೇಕು, ಜಾತಿ, ಮತ ಅಥವಾ ಲಿಂಗ, ಬಡವ-ಶ್ರೀಮಂತ ಅಥವಾ ಇನ್ಯಾವುದೇ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ತಾರತಮ್ಯ ಮಾಡದೇ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಸಮಾನವಾದ ಅವಕಾಶ ದೊರಕಿಸುವಂಥ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಮನ್ವಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದು ಕೊಠಾರಿ ಆಯೋಗದ ಪ್ರಮುಖ ಶಿಫಾರಸುಗಳು. ಹೇಳಲಾಗಿತ್ತು.

ಕೊಠಾರಿ ಆಯೋಗದ ಶಿಫಾರಸುಗಳ ಐದು ದಶಕಗಳ ನಂತರವೂ ಇದುವರೆಗೂ ಇವುಗಳ ಜಾರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಸರಕಾರ ಮುಂದಾಗಿಲ್ಲ. ಉಳ್ಳವರಿಗೆ ಒಂದು ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲ್ಲದವರಿಗೊಂದು ಶಿಕ್ಷಣ ಎಂಬ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ದೇಶದಲ್ಲಿದೆ. ಇದನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಿ ಸಮಾನ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ಚಳುವಳಿ ಬಲಿಷ್ಠಪಡಿಸಬೇಕೆಂದು ಎಸ್‍ಎಫ್‍ಐ  ಆಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣದ ಖಾಸಗೀಕರಣದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಉದ್ಭವವಾಗಿದೆ.

ಶಿಕ್ಷಣದ ಖಾಸಗೀಕರಣ:

ಶಿಕ್ಷಣ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೂಲಭೂತ ಹಕ್ಕಾಗಿದೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಸಾರ್ವತ್ರೀಕರಣಗೊಳಿಸುವುದು ಸರಕಾರದ ಆದ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯ. ಅದು ಆಯ್ದ ಕೆಲವರ ಸ್ವತ್ತಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಶಿಕ್ಷಣದ ಸಾರ್ವತ್ರೀಕರಣಕ್ಕಾಗಿ ದೀರ್ಘಕಾಲದಿಂದ ಬೃಹತ್ ಹೋರಾಟಗಳು ನಡೆದಿವೆ. ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸೌಕರ್ಯವನ್ನಾಗಿ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿವರ್ತನೆಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಸಾಧನವನ್ನಾಗಿಯೂ ಗುರುತಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆದಿದೆ. ಭಾರತ ಸಂವಿಧಾನದ ಅನುಚ್ಛೇದ 41, 45 ಮತ್ತು 46ರಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯನೀತಿ ನಿರ್ದೇಶಕ ತತ್ವಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಸೇರಿಸಿರುವುದು ಈ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದಕ್ರಮವಾಗಿದೆ. ಆದರೂ ಈ ನಿಬಂಧನೆಗಳು ರಾಜ್ಯದ ಆರ್ಥಿಕ ಸಾಮಥ್ರ್ಯಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಮಿಶಿನರಿಗಳು ಮತ್ತು ಲೋಕೋಪಕಾರಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನೀಡುವ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡವು. ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ ಆರಂಭದ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ನೀಡಿದ ಕೊಡುಗೆಗಳು ಮನ್ನಣೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಶಂಸೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾದುವು. ಆದರೆ, ಕ್ರಮೇಣ ಈ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಒಂದು ವೃತ್ತಿ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸತೊಡಗಿದವು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಕ್ಯಾಪಿಟೇಶನ್ ಮತ್ತು ದುಬಾರಿ ಶುಲ್ಕಗಳ ಹಾವಳಿ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಎದ್ದುಕಾಣುವ ತಾರತಮ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಗೆ ಮತ್ತು ಆ ಮೂಲಕ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಣಿಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಇದು ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು. ತತ್ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸೌಕರ್ಯ ಅಥವಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿವರ್ತನೆಯ ಸಾಧನವಾಗಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಶಿಕ್ಷಣವು ಲಾಭವನ್ನು ಗಳಿಸುವ ಒಂದು ವ್ಯವಹಾರವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿತು.

1983 ರಕರ್ನಾಟಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಕಾಯಿದೆ ಅನ್ವಯ ಮತ್ತು 1995 ರ ಕರ್ನಾಟಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ (ಕ್ಲಾಸಿಫಿಕೇಶನ್, ರೆಗ್ಯುಲೇಶನ್ ಮತ್ತು ಪ್ರಿಸ್ಕಿಪೇಶನ್ ಕರಿಕ್ಯುಲಂ) ಕಾಯಿದೆಯ ನಿಯಮಗಳು 28.10.1999 ರಂದು ಜಾರಿಗೆ ತರುವ ಮೂಲಕ ಶಿಕ್ಷಣದ ವ್ಯಾಪಾರೀಕರಣಕ್ಕೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಈ ನಿಯಮಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಸರ್ಕಾರ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದಂತೆ ಅನುದಾನಿತ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು 500 ರೂ. ಅನುದಾನರಹಿತ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ರೂ.600 ಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಶುಲ್ಕ (ಡೆವಲಪ್‍ಮೆಂಟ್ ಫೀ)ನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಈ ಹಣವನ್ನು ಒತ್ತಾಯದ ಮೂಲಕ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದು ಕಾನೂನಿನ ಪ್ರಕಾರ ಅಪರಾಧ. ಶಿಕ್ಷಣ ಕಾಯಿದೆಯನ್ವಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು, ಪೋಷಕರು, ಶಿಕ್ಷಣ ತಜ್ಞರನ್ನೊಳಗೊಂಡಂತೆ ಸಮಿತಿ ರಚಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಈ ಕುರಿತು ಚರ್ಚಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಅದು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಜಾರಿಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಡೊನೇಷನ್ (ವಂತಿಗೆ) ವಸೂಲಿಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಜಿಲ್ಲಾ ಶಿಕ್ಷಣ ರೆಗ್ಯುಲೇಟಿಂಗ್ ಪ್ರಾಧಿಕಾರವನ್ನು ರಚಿಸಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮವಿದ್ದರೂ ಅದು ಕಾರ್ಯಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ.

1995 ಮತ್ತು 1999 ರ ಶಿಕ್ಷಣ ಕಾಯ್ದೆಗಳು ಖಾಸಗಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಪಡೆಯಬಹುದಾದ ಶುಲ್ಕಗಳ ಮಾನದಂಡದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಿದ್ದವು. ಪೋಷಕರಿಂದ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಹಣ ಪಡೆಯುವ ಅನುದಾನರಹಿತ ಖಾಸಗಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕ್ರಮಜರುಗಿಸಬೇಕು ಹಾಗೂ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ವಂತಿಗೆ, ಕಟ್ಟಡ ಶುಲ್ಕವನ್ನು ಪೋಷಕರಿಂದ ಪಡೆಯಬಾರದು ಎಂದು ಹೇಳಿವೆ. ಆದರೆ ಆ ಕಾಯೆಗಳನ್ನು ಜಾರಿ ಮಾಡದೇ ಶುಲ್ಕದ ವಿಚಾರವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರ ಹೊಸ ಕರಡನ್ನು ರಚಿಸಿ ಶುಲ್ಕ ನಿಗದಿ ಮಾಡುವ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಖಾಸಗಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ನೀಡಲು ಪದೇ ಪದೇ ಖಾಸಗಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಪರವಾದ ಕಾನೂನನ್ನು ತಯಾರಿಸಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ:

ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ಆರೋಗ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿದ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ದೇಶ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಭಾರತ ದೇಶದ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಒಟ್ಟು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಉತ್ಪನ್ನದ ಶೇ.6ರಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಮೀಸಲಿಡಬೇಕೆಂಬ ಬೇಡಿಕೆ ಹಲವು ದಶಕಗಳಿಂದ ಈಡೇರದೇ ಉಳಿದಿದೆ. ಈ ಬೇಡಿಕೆಯು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಮುದಾಯದ ಪ್ರಬಲ ಧ್ವನಿಯಾಗಿದೆಯಲ್ಲದೇ, ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ನೇಮಿಸಿದ್ದ ಕೊಠಾರಿ ಆಯೋಗವೇ 1960ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಶಿಫಾರಸು ಇದು. ಜಗತ್ತಿನ ಇತರ ಹಲವು ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾನದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಖರ್ಚು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಉದಾ: ಕ್ಯೂಬಾ ತನ್ನ ಒಟ್ಟು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಉತ್ಪನ್ನ (ಜಿಡಿಪಿ)ದ ಶೇ.18.7ರಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ವ್ಯಯಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಕೀನ್ಯಾ ಶೇ.7, ಮಲೇಷ್ಯಾ ಶೇ.8.1, ದಕ್ಷಿಣ ಆಪ್ರಿಕಾ ಶೇ.5.3 ರಷ್ಟನ್ನು ವ್ಯಯಿಸುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ ಭಾರತ ಕೇವಲ 3% ರಷ್ಟನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ಕಳೆದ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಬಜೆಟ್‍ನಲ್ಲಿ ಹಣವನ್ನು ಕಡಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ಶಿಷ್ಯವೇತನ ಮತ್ತು ಫೆಲೊಶಿಪ್ ಕಡಿತಗೊಳಿಸುವ ಮೂಲಕ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹಣಕಡಿತ ಮಾಡಿ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಕೂಡಲೇ ನಿಲ್ಲಬೇಕಿದೆ. ಕೊಠಾರಿ ಆಯೋಗದ ಶಿಫಾರಸ್ಸಿನಂತ ಜಿ.ಡಿ.ಪಿ ಯ 6%, ಕೇಂದ್ರ ಬಜೆಟ್ ನಲ್ಲಿ 10% ರಾಜ್ಯ ಬಜೆಟ್ ನಲ್ಲಿ 30% ಹಣವನ್ನು ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಮೀಸಲಿಡುವ ಮೂಲಕ ಅವರ ಶಿಫಾರಸ್ಸನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಫೆಲೊಶಿಪ್ ಹಣವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಸಂಶೋಧನಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ವಿಸ್ತರಣೆ ಮಾಡಬೇಕಿದೆ.

ಶಿಕ್ಷಣದ ವ್ಯಾಪಾರೀಕರಣ, ಖಾಸಗೀಕರಣ, ಕೇಂದ್ರೀಕರಣ ಹಾಗೂ ಕೋಮುವಾದೀಕರಣವನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಬೇಕಿದೆ. ಸ್ವಾಯತ್ತ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಶಿಕ್ಷಣದ ನೀತಿ ನಿಯಮಗಳನ್ನೆ ಗಾಳಿಗೆ ತೂರುತ್ತಿವೆ. ಖಾಲಿ ಇರುವ ಬೋಧಕೇತರ ಹುದ್ದೆ ಮತ್ತು ಬೋಧಕ ಹುದ್ದೆಗಳಿಗೆ ನೇಮಕಾತಿ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಆರಂಭಿಸಬೇಕಿದೆ. ಹೊಸ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀತಿಯಲ್ಲಿರುವ ದೋಷಗಳನ್ನು ಸರಿ ಪಡಿಸಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಉಳಿಸುವ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕರಣ ಗೊಳಿಸುವ ನೀತಿಯನ್ನು ಜಾರಿ ಮಾಡಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಬೇಕಿದೆ. ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಚುನಾಯಿತಗೊಂಡ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘಗಳನ್ನು ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿ ಧೋರಣೆಯ ಮೂಲಕ ವಿಸರ್ಜನೆಗೊಳಿಸಿರುವ ಹಲವು ಉದಾಹರಣೆಗಳಿವೆ. ಅಲ್ಲದೇ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಜೆಎನ್‍ಯು ವಿವಿಯ ಘಟನೆ, ಹೈದ್ರಾಬಾದ್ ಕೇಂದ್ರೀಯ ವಿವಿಯ ಸಂಶೋಧನಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ರೋಹಿತ್ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಹತ್ಯೆಗಳು ಇವುಗಳನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತಿವೆ. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ ಕಾಯ್ದೆ 2000ಕ್ಕೆ ತಿದ್ದುಪಡಿ ತಂದು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘಗಳ ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಮೂಲಕ ಪ್ರೊ|| ಲಿಂಗ್ಡೋ ಸಮಿತಿಯು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘಗಳಿಗೆ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆಸಬೇಕೆಂದು ನೀಡಿದ್ದ ಶಿಫಾರಸ್ಸನ್ನು ಹಾಗೂ ಸುಪ್ರೀಂಕೋರ್ಟ್ ನಿರ್ದೇಶನವನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಹಕ್ಕನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪಡೆಯಲು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘಟನೆಯ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆಸುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ರೂಪಿಸಬೇಕಿದೆ.

ಖಾಸಗಿ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಮೀಸಲಾತಿ:

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನಂತರ ನಾವು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದ ಸಂವಿಧಾನವು ದೇಶದ ಪರಿಶಿಷ್ಟ ಜಾತಿ ಮತ್ತು ಪರಿಶಿಷ್ಟ ಪಂಗಡಗಳ ಜನ ಸಮುದಾಯಗಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗ ರಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಮೀಸಲಾತಿಯನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿದೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಉದ್ಯೋಗ ಒದಗಿಸುವುದು ಸಂವಿಧಾನದ ಆಶಯವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವಕಾಶಗಳು ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲದಿರುವಾಗ ಲಭ್ಯವಿರುವ ಸೀಮಿತ  ಅವಕಾಶಗಳಲ್ಲಿ  ಕೆಲವು ಪ್ರಮಾಣದ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಪ.ಜಾತಿ ಮತ್ತು ಪ.ಪಂಗಡಗಳಿಗೆ  ಮೀಸಲಿಡಲಾಗಿದೆ. ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ  ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಶ್ರೇಣಿಕೃತ ಜಾತಿ ಪದ್ಧತಿ ಹಾಗೂ ಅಸ್ಟøಶ್ಯತೆಯಿಂದಾಗಿ ಪ.ಜಾತಿ ಮತ್ತು ಪ.ಪಂಗಡಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದ ದಲಿತರು ಆಸ್ತಿ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣದ ಹಕ್ಕುಗಳಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ದಲಿತರು ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ, ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿಯೂ ಹಿಂದುಳಿದಿದ್ದಾರೆ. ಅವಕಾಶ ವಂಚಿತ ದಲಿತರು ಈಗಲಾzರೂ ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ದೇಶದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಹರಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಅಸಮಾನತೆಯನ್ನು ತೊಡೆದು ಹಾಕಲು ದಲಿತರಿಗೆ ಮತ್ತು ಹಿಂದುಳಿದ ವರ್ಗಗಳಿಗೆ ಮೀಸಲಾತಿ ನೀಡುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿದೆ. ಮೀಸಲಾತಿ ಎಂಬುದು ಭಿಕ್ಷೆಯಲ್ಲ. ಅದು ಅವಕಾಶ ವಂಚಿತ ನಾಗರಿಕರ ಹಕ್ಕು, ಮೀಸಲಾತಿಯಿಂದ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ವಾದದಲ್ಲಿ ಹುರುಳಿಲ್ಲ. ಶಿಕ್ಷಣ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಮೀಸಲಾತಿ ಪಡೆದವರು ಉಳಿದವರಂತೆ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಓದಿ ಪಾಸಾಗಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಯಾವ ರಿಯಾಯ್ತಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಮೀಸಲಾತಿ ಪಡೆದು ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವವರು ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಂತೆ ಪಾಸಾಗಬೇಕು. ಪಡೆಯಬೇಕಾದ ಕನಿಷ್ಠ ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ರಿಯಾಯ್ತಿಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅವರು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಮೀಸಲಾತಿ ಶೇ.50 ರಷ್ಟು ದಾಟಬಾರದು ಎಂಬ ಸಂವಿಧಾನದ ನಿರ್ದೇಶನವಿದೆ. ದಲಿತೇತರು ಇದರ ಪ್ರಯೋಜನ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಾಡಿ ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಹಿಂದುಳಿದ ಜಾತಿಗಳಿಗೂ ಮೀಸಲಾತಿ ಒದಗಿಸುವ ಏರ್ಪಾಡು ಮಾಡಬಹುದು. ಧಾರ್ಮಿಕ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರಿಗೂ ಆರ್ಥಿಕ ಹಿಂದುಳಿಯುವಿಕೆಯ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಮೀಸಲಾತಿಯನ್ನು ನೀಡಬಹುದು. ದಲಿತರಾಗಲಿ, ದಲಿತೇತರರಾಗಲಿ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಇಲಾಖೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಮೀಸಲಾತಿ ಪಡೆಯಬಹುದು. ಖಾಸಗಿ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಮೀಸಲಾತಿಗೆ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ. ಕಳೆದ ಎರಡು ಮೂರು ದಶಕಗಳಿಂದ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ಧೋರಣೆಗಳು ತುಂಬಾ ಬದಲಾಗಿವೆ. ರಾಷ್ಟ್ರೀಕರಣದ ಬದಲಾಗಿ ಸರ್ಕಾರ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಖಾಸಗೀಕರಣದ ಪರವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದೆ. ಸರ್ಕಾರಿ ಇಲಾಖೆಗಳಲ್ಲಿ ನೇಮಕಾತಿ ನಿಷೇಧ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಲಯದ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳನ್ನು, ಬ್ಯಾಂಕು, ವಿಮಾ ಮೊದಲಾದ ಹಣಕಾಸು ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಖಾಸಗೀಕರಣ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಖಾಸಗಿ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಮೀಸಲಾತಿಗೆ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ದಲಿತರು, ಹಿಂದುಳಿದವರು ಮೀಸಲಾತಿ ಎಂಬ ಸಂವಿಧಾನ ಬದ್ಧ ಹಕ್ಕನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿದೆ. ದಲಿತರ ಮೀಸಲಾತಿ ಹಕ್ಕನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ಒಂದೋ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ರಂಗದ ಖಾಸಗೀಕರಣವನ್ನು ತಡೆಯಬೇಕು ಅಥವಾ ಖಾಸಗಿ ರಂಗದಲ್ಲಿಯೂ ಮೀಸಲಾತಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡಬೇಕು. ಹೋರಾಟವಿಲ್ಲದೆ ಈ ಹಕ್ಕನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದು ದಲಿತರ ಈ ನ್ಯಾಯಬದ್ಧ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ದಲಿತೇತರು ವಿಶಾಲ ಮನಸಿನಿಂದ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಬೇಕು.

ಸುಭಾಸ್. ಎಂ