Error message

  • Deprecated function: Methods with the same name as their class will not be constructors in a future version of PHP; views_display has a deprecated constructor in require_once() (line 3097 of /home/janashakthi/public_html/includes/bootstrap.inc).
  • Deprecated function: Methods with the same name as their class will not be constructors in a future version of PHP; views_many_to_one_helper has a deprecated constructor in require_once() (line 113 of /home/janashakthi/public_html/sites/all/modules/ctools/ctools.module).

ಸಮಾಜವಾದ ಪ್ರಸ್ತುತವೇ?

ಸಂಪುಟ: 
10
ಸಂಚಿಕೆ: 
22
date: 
Sunday, 22 May 2016

ಸಾಮಾಜಿಕ ಶ್ರಮಶಕ್ತಿ, ವರ್ಗಹಿತಾಸಕ್ತಿ, ವರ್ಗವೈಷಮ್ಯ, ಉತ್ಪಾದನಾ ಸಂಬಂಧ, ಮಿಗತೆ ಮೌಲ್ಯ, ಸಂಪತ್ತಿನ ಖಾಸಗಿ ಒಡೆತನ ಮುಂತಾದ ವರ್ಗಸಮಾಜದ ಮೂಲಸ್ವರೂಪಗಳ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಪರಿಚಯವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಬಂಡವಾಳವಾದ ಎಂದರೆ ‘ವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ಯ’, ‘ಸಮೃದ್ಧಿ’; ಸಮಾಜವಾದ ಎಂದರೆ ‘ವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನಿರಾಕರಣೆ’, ಧಾರ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ನೈತಿಕ ಮೌಲ್ಯರಾಹಿತ್ಯ’ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುವವರು ತಾತ್ವಿಕವಾಗಿ ಬಂಡವಾಳವಾದದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಭೌತಿಕವಾಗಿ ಸಮಾಜವಾದ ಎಂದರೇನೆಂದು ತಿಳಿಯಲೆತ್ನಿಸುವವರು.

ಈಚೆಗೆ ಭುಗಿಲೆದ್ದ ಗಾರ್ಮೆಂಟ್ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಬಂಡವಾಳವಾದ ಎಷ್ಟು ದುರ್ಬಲ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಅಂದರೆ, ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಬದಲಾಗಬೇಕಾದ್ದು ಬಂಡವಾಳವಾದವೇ ಹೊರತು ಸಮಾಜವಾದೀ ಸಮಾಜದ ಕನಸಲ್ಲ.

ಬಂಡವಾಳವಾದೀ ತಾತ್ವಿಕತೆಯ ಒಳಗಿದ್ದುಕೊಂಡೇ ನೋಡಿದರೆ, ಸಮಾಜವಾದವು ಒಂದು ವಿಫಲವಾದ ತಾತ್ವಿಕತೆಯಂತೆ, ಯಾವುದೋ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ನಂಬಿಕೆಯಂತೆ ಅಥವಾ ಅನುಷ್ಠಾನಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದ ಆದರ್ಶದಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಬಂಡವಾಳವಾದವೇ ಸಮಾಜವಾದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಗತಿಪರವಾಗಿ, ಬದಲಾಗುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವಂಥ ನವ ನವೀನ ಸಿದ್ಧಾಂತವೆಂಬಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ. ಸಮಾಜವಾದದ ತಾತ್ವಿಕತೆಯ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಪರಿಚಯವೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಅದರ ವಿರುದ್ಧದ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂಡವಾಳವಾದದ ನಾವೀನ್ಯತೆಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ, ಅದರ ಅಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ತೆಗಳುವ ಎಲ್ಲ ಬುದ್ಧಿವಂತರು, ಸಜ್ಜನರು ಬಂಡವಾಳವಾದ ಮತ್ತು ಸಮಾಜವಾದ ಎರಡೂ ಅಲ್ಲದ, ಮಾನವೀಯ, ಪ್ರಜಾತಾಂತ್ರಿಕ ಸಮಾಜ ಬೇಕೆಂದು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಬಂಡವಾಳವಾದದ ತಾತ್ವಿಕತೆ ಮನುಷ್ಯರ ಶ್ರಮಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕವೆಂದು, ಅದರಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಸಂಪತ್ತು ಅಂದರೆ ಜೀವನಾಗತ್ಯ ಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಿಗತವೆಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತದೆ. ಶ್ರಮಶಕ್ತಿಯ ನಿಯೋಜನೆ, ಉತ್ಪಾದನಾ ಸಾಧನಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತಿನ ಒಡೆತನ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಕೈಲಿರುವಂಥ ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಇದರಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ವಿಷಮತೆಗಳಾದ ಉಳ್ಳವರು-ಇಲ್ಲದವರ ನಡುವಿನ ಘರ್ಷಣೆಯನ್ನು, ವರ್ಗ ತಾರತಮ್ಯದ, ಮನುಷ್ಯ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ವಿದ್ಯಮಾನವೆಂದು ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ಪ ರ್ಧೆ, ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಟ ಮತ್ತು ಬಲವಂತರ ಮೇಲಾಟ ಜೀವಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿರುವ ನಿಸರ್ಗಸಹಜ ರೀತಿಗಳೆಂದು, ಹಿಂಸೆ, ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಕ್ರೌರ್ಯ, ಅಸಮಾನತೆ, ಮತ್ತು ಅಮಾನುಷತೆಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೂ ಅನ್ವಯವಾಗುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗಳೆಂದು ತಾತ್ವೀಕರಿಸುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯರೂ ಮೂಲಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೇ ಸೇರಿದವರಾದ್ದರಿಂದ ಅವರು ಸಂಘಟಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿನ ವಿಷಮತೆಗಳೂ ನಿಸರ್ಗ ಸಹಜವೇ ಎಂದು ವಾದಿಸುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಜೀವನಾಗತ್ಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ಸಾಧನಗಳ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸೃಷ್ಟಿ, ಬಳಕೆ ಮತ್ತು ಉತ್ಪಾದನಾ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ, ವರ್ಗಹಿತವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವಂಥ ಮೌಲ್ಯ-ವಿನಿಮಯದ ಏರ್ಪಾಡುಗಳಲ್ಲಿ, ಅವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವ ಅಥವಾ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಪ್ರರ್ಜಾಪೂರ್ವಕ ನಿರ್ಧಾರಗಳಲ್ಲಿ, ಅವನ್ನು ತಾತ್ವೀಕರಿಸುವ ಬೌದ್ಧಿಕತೆಗಳಲ್ಲಿ, ಮನುಷ್ಯಸಮಾಜ ಪ್ರಾಣಿಪ್ರಪಂಚದಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕಗೊಂಡಿದೆ. 

ಮೂರನೇ ಹೊಸ ಮಾರ್ಗ

ಹೀಗಿದ್ದರೂ ಮನುಷ್ಯ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಸಮಾನತೆ, ಸಹಕಾರ, ಸಹಬಾಳ್ವೆಗಳನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ  ಪ್ರಾಣಿಪ್ರಪಂಚದ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಂಬಂಧಿ ಕ್ರೌರ್ಯ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಶ್ರಮಮೂಲದ ಅಮಾನುಷತೆಗಳನ್ನು ಬಂಡವಾಳವಾದದ ತಾತ್ವಿಕತೆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ. ವರ್ಗ ವೈಷಮ್ಯಗಳನ್ನು ಹುಸಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಪೋಷಿಸುತ್ತದೆ. ಧಾರ್ಮಿಕತೆ, ದೈವಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ನೈತಿಕತೆಗಳ ಮೂಲಕ ನಿರ್ಬಲರು ಮತ್ತು ದುರ್ಬಲರ ವಿರೋಧವನ್ನು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ, ವೈಚಾರಿಕವಾಗಿ ಬಂಡವಾಳವಾದದ ವಿರುದ್ಧ ನಿಲ್ಲುವವರನ್ನು ಶಿಕ್ಷೆಯ ಭಯ ಮತ್ತು ಅನುಗ್ರಹದ ಪ್ರಲೋಭನೆಯ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಸಮಾಜವಾದದ ರಾಜಕೀಯ ಪರ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡುವ ಸಂಘಟಿತ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ತಾತ್ವಿಕವಾಗಿ ವಿಕೃತಗೊಳಿಸಲು, ಮತ್ತು ಭೌತಿಕವಾಗಿ ತುಳಿಯಲು, ಎಲ್ಲರೀತಿಯ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನೂ ಬಂಡವಾಳವಾದ ಅಮಾನುಷವಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತದೆ. ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಕ್ರೌರ್ಯ-ಹಿಂಸೆಗಳನ್ನು, ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಮತ್ತು ಕಾನೂನುಬದ್ಧಗೊಳಿಸಿದ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಬಂಡವಾಳವಾದ, ತನ್ನ ಮೂಲ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗೆ ಎದುರಾಗುವ ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಅಥವಾ ಸಾಂಘಿಕ ಅಸಮ್ಮತಿ, ಪ್ರತಿಭಟನೆ, ವಿರೋಧಗಳನ್ನು ಕಾನೂನುಸಮ್ಮತವಲ್ಲವೆಂದು, ಅಸಂವಿಧಾನಿಕ ಕ್ರಮಗಳೆಂದು ಆದ್ದರಿಂದ ಅಪಾಯಕಾರಿಯೆಂದು, ಹಿಂಸೆಯ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳೆಂದು ದೂಷಿಸಿ ಶಿಕ್ಷೆಗೊಳಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ವ್ಯಕ್ತಿ-ಸಂಘಗಳ ಮಟ್ಟದ ವಿಧೇಯತೆ, ನೈತಿಕತೆ, ಮಾನವೀಯತೆ, ಅಹಿಂಸೆ, ಶಾಂತಿಪ್ರಿಯತೆಗಳನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಅನುಸರಣಯೋಗ್ಯ ಆದರ್ಶಗಳೆಂದು ಗುರುತಿಸಿ ಬಿರುದು, ಬಾವಲಿ, ಪಾರಿತೋಷಕ, ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಶ್ರಮಶಕ್ತಿ, ವರ್ಗಹಿತಾಸಕ್ತಿ, ವರ್ಗವೈಷಮ್ಯ, ಉತ್ಪಾದನಾ ಸಂಬಂಧ, ಮಿಗತೆ ಮೌಲ್ಯ, ಸಂಪತ್ತಿನ ಖಾಸಗಿ ಒಡೆತನ ಮುಂತಾದ ವರ್ಗಸಮಾಜದ ಮೂಲಸ್ವರೂಪಗಳ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಪರಿಚಯವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಬಂಡವಾಳವಾದ ಎಂದರೆ ‘ವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ಯ’, ‘ಸಮೃದ್ಧಿ’; ಸಮಾಜವಾದ ಎಂದರೆ ‘ವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನಿರಾಕರಣೆ’, ಧಾರ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ನೈತಿಕ ಮೌಲ್ಯರಾಹಿತ್ಯ’ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುವವರು ತಾತ್ವಿಕವಾಗಿ ಬಂಡವಾಳವಾದದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಭೌತಿಕವಾಗಿ ಸಮಾಜವಾದ ಎಂದರೇನೆಂದು ತಿಳಿಯಲೆತ್ನಿಸುವವರು. ಬಂಡವಾಳವಾದದ ಒಳಿತುಗಳನ್ನು ಸಮಾಜವಾದದ ಅನುಕೂಲಗಳೊಂದಿಗೆ ಮೇಳವಿಸಿ ಎರಡರ ಕೆಡಕುಗಳಿಲ್ಲದ, ಎರಡೂ ಅಲ್ಲದ, ಮೂರನೆಯ ಹೊಸ ಸಮಾಜವೊಂದನ್ನು ಕಟ್ಟಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುವವರಿಗೂ, ಬಂಡವಾಳವಾದವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ, ಸಮಾಜವಾದವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಬೇಕೆನ್ನುವವರಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿರುವ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ವರ್ಗನೆಲೆ, ಮತ್ತು ವರ್ಗ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಾಚೆ ಯೋಚಿಸಲಾಗದ ವ್ಯಕ್ತಿನಿಷ್ಠ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಮಿತಿ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಸಮಾಜ ಹೇಗೆ ಸಂಘಟಿತವಾಗಿದೆಯೆನ್ನುವುದರ ಬಗೆಗಿನ ಅಜ್ಞಾನ. 

ಕಾರ್ಮಿಕರು ಒಂದು ವರ್ಗವಾಗಿ ಇಲ್ಲವಾಗಿದ್ದಾರೆ

ಬಂಡವಾಳವಾದವು ತನ್ನ ವರ್ಗ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವುದೆಂದರೆ ವರ್ಗವಾಗಿ ತಾನೇ ಇಲ್ಲವಾಗುವುದು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ, ಬದಲಾವಣೆ ಸಹಜವೆಂದು, ನೈಸರ್ಗಿಕವೆಂದು ಕಾರ್ಮಿಕವರ್ಗಕ್ಕೆ ಉಪದೇಶಿಸುವ ಬಂಡವಾಳವಾದದ ಸಮರ್ಥಕರು ತಮ್ಮ ಧೋರಣೆಯನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಬದಲು ಕಾರ್ಮಿಕರೇ ಒಂದು ವರ್ಗವಾಗಿ ಇಲ್ಲವಾಗಿದ್ದಾರೆಂದು, ಆದ್ದರಿಂದ ವರ್ಗಹೋರಾಟದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಇಂದಿಗೆ ಅಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿದೆ ಯೆಂದು, ಚರಿತ್ರೆಯೇ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡಿದೆಯೆಂದು ಘೋಷಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ತನ್ನ ವರ್ಗಹಿತಾಸಕ್ತಿಯೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇನ್ನೇನು ಬೇಕಾದರೂ ಬದಲಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವೆಂದು, ಏನೇ ಆದರೂ ಬಂಡವಾಳವಾದವು ರೂಪಬದಲಿಸಬಹುದೇ ಹೊರತು ಬದಲಾಗಬಾರದು ಎಂಬಂಥ ಬದಲಾವಣೆ ಮಾತ್ರ ಅಪೇಕ್ಷಣೀಯವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮಂಗಳಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದರೂ ವಸಾಹತನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯ ಆದರೆ ಬಂಡವಾಳವಾದದ ಬದಲಾಗಿ ಸಮಾಜವಾದದ ಸ್ಥಾಪನೆ ಮಾತ್ರ ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಅಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದು ಅದರ ಒಟ್ಟು ನಂಬಿಕೆಯ ಸಾರಾಂಶ.

ಔದ್ಯಮಿಕ ಕ್ರಾಂತಿಯಲ್ಲಾದ ಯಂತ್ರಗಳ ಆವಿಷ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಬಳಕೆ ಮಹತ್ತರ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ತಂದಿತು. ಮನುಷ್ಯರ ಶ್ರಮಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಕೌಶಲಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿದ ಉತ್ಪಾದನೆಯ ವೇಗವನ್ನು  ಅಮಾನುಷ ಶ್ರಮಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಕೌಶಲಗಳು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹಾಕಿ ಔದ್ಯಮಿಕ ಉತ್ಪಾದನೆ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಅನೇಕ ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಅದರಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆರ್ಥಿಕ ಒತ್ತಡ ಮತ್ತು ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ವಿಸ್ತರಣೆ, ವಸಾಹತುಗಳ ಸ್ಥಾಪನೆ, ಸಂಚಾರ-ಸಾರಿಗೆ-ಸಂವಹನೆಗಳ ಯಾಂತ್ರಿಕತೆಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸುಧಾರಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗಬೇಕಾದ ತುರ್ತು, ಮತ್ತು ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಮರ್ಥಿಸುವಂಥ ತಾತ್ವಿಕತೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದವು. ಬ್ರಿಟನ್, ಫ್ರಾನ್ಸ್, ಪೋರ್ಚುಗಲ್, ಡಚ್ ಮತ್ತು ಸ್ಪೇನ್ ದೇಶಗಳ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಅವರವರ ಅರಸೊತ್ತಿಗೆ, ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಪೀಠಗಳ ಒತ್ತಾಸೆಯೊಂದಿಗೆ ವಸಾಹತುಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಕಾದಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾರೇ ಗೆದ್ದರೂ ಸೋಲುತ್ತಿದ್ದುದು ಮಾತ್ರ ವಸಾಹತೀಕರಣಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು. ಇನ್ನೂ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಆಯಾ ದೇಶದ ರೈತರು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಮಿಕರು. 

ಭಾರತದಲ್ಲಿ

ಭಾರತದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಮೊದಲ ಹಂತದ ವಸಾಹತೀಕರಣದಲ್ಲಿ ವಿದೇಶೀ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಗಳು ಭೌತಿಕವಾಗಿ ದೇಶೀ ನೆಲದಲ್ಲಿದ್ದುಕೊಂಡು ಸ್ಥಳೀಯ ಜನರನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಸೈನ್ಯ, ಪೊಲೀಸು, ನ್ಯಾಯಪದ್ಧತಿ, ಜೈಲುಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳೊಂದಿಗೆ ರಾಜ್ಯಾಡಳಿತವನ್ನು ತನ್ನ ವಶದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸರಕುಗಳ ಉತ್ಪಾದನೆ ಮತ್ತು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ಕಡೆ ಬಂಡವಾಳವಾದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಶಿಕ್ಷಣ, ವಿಜ್ಞಾನ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳ ಆಧುನಿಕತೆಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುತ್ತಾ, ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ತನ್ನ ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿಲ್ಲದ ಊಳಿಗಮಾನ್ಯ ಸಮಾಜದ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬದಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ವಸಾಹತೀಕರಣದ ವಿರುದ್ಧ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡ ಜನರನ್ನು ಒಡೆಯಲು ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ, ಮತ ಮತ್ತು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕತೆಯ ಅಸ್ಮಿತೆಗಳನ್ನು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಳುವ ವರ್ಗ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಿತ್ತು. 

ಬ್ರಿಟಿಷರಿಂದ ‘ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ’ಗಳಿಸಲು ಮಾಡಿದ ಗಾಂಧೀಜಿ ನೇತೃತ್ವದ ಹೋರಾಟ ಕೊನೆಗೂ ಗಳಿಸಿದ್ದು, ದೇಶೀಯ ಬಂಡವಾಳವಾದ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹಿ ಬಂಡವಾಳವಾದದಿಂದ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಿಕೊಂಡ ರಾಜಕೀಯ ನಿಯಂತ್ರಣವೇ ಹೊರತು ಜನಪ್ರಿಯ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಂಬಿಸುವಂತೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಸ್ವಯಮಾಡಳಿತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ಭಾರತದ ಬಂಡವಾಳವಾದ ಭೂಮಾಲೀಕರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ರಚಿಸಿದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮತ್ತು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸೇತರ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಮೇಲುವರ್ಗಗಳ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಬಲಿಕೊಡದಂತೆ ಕೆಳವರ್ಗದ ಜನರ ಕನಿಷ್ಟ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವಂಥ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಜನರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲೇ ರಚಿಸಿ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಉದ್ದಿಮೆ ಮತ್ತು ಖಾಸಗಿ ಉದ್ದಿಮೆಗಳೆಂಬ ಪರಸ್ಪರ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಇಬ್ಬಗೆಯ ಆರ್ಥಿಕ ನೀತಿಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದವು. ಮೇಲುನೋಟಕ್ಕೆ ಸಮಾಜವಾದಿ ಮತ್ತು ಧರ್ಮನಿರಪೇಕ್ಷ ಸಮಾಜದಂತೆ ಕಂಡರೂ ಮೂಲಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂಡವಾಳವಾದೀ ಮತ್ತು ಜಾತಿ-ಮತ-ಧರ್ಮಾಧಾರಿತ ಸಮಾಜವಾಗಿ ಸುಮಾರು 60 ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಮುಂದುವರೆಯಿತು. ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬಂಡವಾಳವಾದ ಮತ್ತು ಸಮಾಜವಾದದ ನಡುವೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ‘ಶೀತಲ ಸಮರದ’ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರಿ ಉದ್ಯಮಗಳು ಮತ್ತು ಕೃಷಿಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ಯಂತ್ರಗಳ ಬಳಕೆಯ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೇ ದೈಹಿಕ ಶ್ರಮದ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಮೊಟುಕು ಮಾಡದೆ ಸರಕು ಮತ್ತು ಸೇವೆಗಳ ಉತ್ಪಾದನೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿತ್ತು. ಒಂದು ಕಡೆ ಸಂಸದೀಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬಂಡವಳಿಗರ ಶೋಷಣಾ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ; ತುಂಡು ಭೂ ಒಡೆಯರು ಮತ್ತು ಸಣ್ಣ ರೈತರ ಬೀಜ, ಗೊಬ್ಬರ, ನೀರು, ಬೆಳೆಯ ಆಯ್ಕೆ ಮತ್ತು ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಬಳಕೆಯ ಸೀಮಿತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ; ಕಾರ್ಮಿಕರು ಮಿಗತೆ ಮೌಲ್ಯದಲ್ಲಿ ತಮಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದ ನ್ಯಾಯಯುತ ಪಾಲನ್ನು ಕೇಳುವುದೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದ ಶ್ರಮ-ಕೂಲಿ ಸಂಬಂಧಿತ ರಿಯಾಯತಿಗಳನ್ನು ಮಾಲೀಕರಿಂದ ಕಾನೂನುಬದ್ಧವಾಗಿ ಕೇಳುವ ನಿರ್ಬಂಧಿತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಔದ್ಯಮಿಕ ಸರಕು ಉತ್ಪಾದನೆಯ ಕಾರ್ಮಿಕರು, ಸಂಚಾರ-ಸಾರಿಗೆ, ಬ್ಯಾಂಕು-ವಿಮೆ-ಸಂವಹನ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸೇವೆಯನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ಬೌದ್ಧಿಕ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಮುಷ್ಕರದ ಹಕ್ಕು ಮತ್ತು ಸಂಧಾನ-ಮಾತುಕತೆಯ ಹಕ್ಕನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು.

ಆಹಾರ ಭದ್ರತೆ, ಕೃಷಿಯ ಆಧುನೀಕೀಕರಣ ಮತ್ತು ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಹೆಚ್ಚಳದ ಕಾರಣಗಳನ್ನೊಡ್ಡಿ  ಭಾರತದ ರೈತರ ಮೇಲೆ ಆಳುವ ವರ್ಗಗಳು ಹೇರಿದ ‘ಹಸಿರುಕ್ರಾಂತಿ’ ಮತ್ತು ‘ಕ್ಷೀರಕ್ರಾಂತಿ’ಗಳು ರೈತರನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಜಾಗತಿಕ ಸಾಲದ ಶೂಲಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿದವು. ಕೃಷಿವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಭಾರತದ ಕೃಷಿಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಕೈಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಮಳೆ-ಬೆಳೆ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿರಲಿ, ಬಿಡಲಿ, ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳು ರೈತರ ಕೈ ಸೇರುವ ಮೊದಲೇ ಅವುಗಳಿಂದ ಸಿಗಬಹುದಾದ ಲಾಭ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳ ಜೇಬನ್ನು ಸೇರುವಂಥಾ ಕೃಷಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹುಟ್ಟಿತು.

ಸೋವಿಯೆಟ್ ಪತನದ ನಂತರ

ಅತ್ತ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹಿ ಶಕ್ತಿಗಳು ಸತತವಾಗಿ ಹೇರುತ್ತಿದ್ದ ಒತ್ತಡಗಳು ಮತ್ತು ಆಂತರಿಕ  ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ ಸಮಾಜವಾದೀ ಸೋವಿಯತ್ ಒಕ್ಕೂಟದ ಪತನವಾಯಿತು, ಜಾಗತಿಕ ಶಕ್ತಿ ಸಮತೋಲನದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಏರುಪೇರಾಗಿ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹಿಯ ಕೈ ಮೇಲಾಗುವದರೊಂದಿಗೆ ಭಾರತದ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲೂ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಮಾರಕವಾದ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಆಳುವ ವರ್ಗಗಳು ಜಾರಿಗೆ ತಂದವು. ಆಧುನಿಕತೆ ಮತ್ತು ಮೂಲಸೌಕರ್ಯದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಕಾಮಗಾರಿ ನಡೆದರೂ ಉದ್ಯೋಗಗಳ ಹೆಚ್ಚಳ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಕಾರ್ಮಿಕ ನೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಆಳುವ ವರ್ಗ ತಂದ ಬಂಡವಾಳಪರವಾದ ಬದಲಾವಣೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಸಂಘಟಿತ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಸಂಖ್ಯೆ ಇಳಿಮುಖವಾಗಿ ಗುತ್ತಿಗೆ ಕಾರ್ಮಿಕರು, ಹಂಗಾಮಿ ಕಾರ್ಮಿಕರು, ದಿನಗೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಮುಂತಾದ ಹೆಸರಿನ ಅಸಂಘಟಿತ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ಕೃಷಿಯ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳಿಂದ ಕೆಲಸ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಕೃಷಿ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ನಗರ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋಗಿ ಕಟ್ಟಡ ಕಾರ್ಮಿಕರಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿತವಾದರು. 

ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಗೃಹಕೃತ್ಯದ ಮೂಲಕ ಪೂರಕ ಶ್ರಮವನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಹಿಳೆಯರು ಹೋಟೆಲ್ ಸೇವೆ, ಕಟ್ಟಡ ನಿರ್ಮಾಣ ಮತ್ತು ಗಾರ್ಮೆಂಟ್ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ ಶ್ರಮದ ಸ್ತ್ರೀಕರಣ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿತು. ದಿನಕ್ಕೆ ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದ ದುಡಿಮೆಯ ಅವಧಿ ಏಕಪಕ್ಷೀಯವಾಗಿ, ಬಲವಂತವಾಗಿ ಹತ್ತು, ಹನ್ನೆರಡು, ಹದಿನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ವೇತನರಹಿತವಾಗಿ ವಿಸ್ತರಿಸಿತು. ದೇಶೀಯವಾಗಿ ಸಂಚಿತವಾದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಯೋಜಿತ ಅಗತ್ಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಬಳಸದೆ, ಐಷಾರಾಮೀ ಸೌಕರ್ಯಗಳಿಗೆ ಬಳಸಿದರೂ ದೇಶ ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ದಿವಾಳಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಜಾಗತಿಕ ಹಣಕಾಸು ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಂದ ಏಕಪಕ್ಷೀಯ ಶರತ್ತುಗಳೊಂದಿಗೆ ಪಡೆದ ಸಾಲವನ್ನು ಮೂಲ ಸೌಕರ್ಯದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆಂದು ಬಳಸಿದರೆ ಸಾಲದ ಹೊರೆ ಜನರಿಗೆ, ಬಡ್ಡಿ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಲಾಭ ಉದ್ಯಮಿಗಳಿಗೆ, ಕಮೀಷನ್ ಜಾಗತಿಕ ಕರಾರುಗಳಿಗೆ ಸಹಿಹಾಕುವ ಮಧ್ಯವರ್ತಿಗಳಾದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಸರಕು ಮತ್ತು ಸೇವೆಗಳ ಉತ್ಪಾದನೆಗಿಂತ ಹಣದ ಕೈ ಬದಲಾವಣೆಯೇ ಮೇಲುಗೈ ಪಡೆಯುವುದರಿಂದ ಲಂಚ, ಕಪ್ಪುಹಣ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಮತ್ತು ಹಗರಣಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗುತ್ತವೆ. ಕಳೆದ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಉದಾರೀಕರಣ, ಖಾಸಗೀಕರಣ ಮತ್ತು ಜಾಗತೀಕರಣದ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಆಗಿರುವ ಮಹತ್ತರ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಇವೇ.

ಅಭೌತಿಕ ವಾಸ್ತವದತ್ತ

ಎರಡನೆಯ ವಸಾಹತೀಕರಣದಲ್ಲಿ ಆವಿಷ್ಕಾರಗೊಂಡ ಮಾಹಿತಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಸಾಧನಗಳಿಂದಾಗಿ ಭೌತಿಕ ವಾಸ್ತವಕ್ಕಿಂತ ಕಲ್ಪಿತ ವಾಸ್ತವ ಅಥವಾ ಅಭೌತಿಕ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹತ್ವ ಬಂದಿದೆ. ಭೌತಿಕ ಆಸ್ತಿಯ ಖಾಸಗಿ ಹಕ್ಕನ್ನು ಬೌದ್ಧಿಕ ಆಸ್ತಿಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಸರಕುಗಳ ಸ್ವಾಮ್ಯ ಮತ್ತು ಸೇವೆಗಳ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತ ನಿಯಂತ್ರಣ ದೇಶ-ಕಾಲ-ಗಡಿ-ಸಂವಿಧಾನ-ಸರ್ಕಾರಗಳ ಭೌತಿಕ ನಿರ್ಬಂಧಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಶ್ರಮಿಕರನ್ನು ಅಮಾನುಷವಾಗಿ ದುಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಂಡವಾಳಗಾರರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ, ಭೂ ಸ್ವಾಮ್ಯದಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ಒಡೆತನ, ಆಸ್ತಿಯ ಹಕ್ಕು ಮತ್ತು ಶ್ರಮಸಂಬಂಧಿ ಕಾನೂನುಗಳಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ತರಲಾಗಿದೆ. ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ ಬಡವರ ಮಧ್ಯೆ ಕೋಟ್ಯಾಧಿಪತಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಏರಿದೆ. ಶ್ರಮಶಕ್ತಿಯ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರ ಪಾಲು ಏರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಇದರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಸಂಘಟಿತ ಶ್ರಮಿಕರನ್ನು ಮೀರಿಸುವಂತೆ ಅಸಂಘಟಿತ ಶ್ರಮಿಕರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹಲವು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರಮಿಕರ ಹೋರಾಟದ ಬಲ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ವಲಯಗಳಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತಿದೆ. ಈಚೆಗೆ ಭುಗಿಲೆದ್ದ ಗಾರ್ಮೆಂಟ್ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಬಂಡವಾಳವಾದ ಎಷ್ಟು ದುರ್ಬಲ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಅಂದರೆ, ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಬದಲಾಗಬೇಕಾದ್ದು ಬಂಡವಾಳವಾದವೇ ಹೊರತು ಸಮಾಜವಾದಿ ಸಮಾಜದ ಕನಸಲ್ಲ.

ಬಂಡವಾಳವಾದದ ಒಡಲಿನಲ್ಲೇ ಇರುವ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳು ತೀವ್ರವಾಗುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಅದು ವಿಘಟನೆ ಹೊಂದಿ ಸಮಾಜವಾದಕ್ಕೆ  ದಾರಿಮಾಡಿಕೊಡುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವೂ, ಅಪೇಕ್ಷಿತವೂ ಆದ ರಾಜಕೀಯ ವಿದ್ಯಮಾನ. ಏಕೆಂದರೆ ಸಮಾಜವಾದವು ತಾತ್ವಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಚಾರಿತ್ರಿಕವಾಗಿ ಬಂಡವಾಳವಾದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಗತಿಶೀಲವಾದದ್ದು

ಪ್ರೊ. ವಿ.ಎನ್. ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣ